کار به جاییه که وسط راه سفر وبلاگ نویسی میکنم!!!!! دنیای مجازی بد کوفتیه گاهی ........ دل میسوزونه .....حرفایی رو قلمبه میکنه تو وجودت که هیچ جایی نمیتونی فریادش کنی ...... زیادی توقع دارم از آدما .... بقول استاد و رفیق شفیق یه حصاری به کوچکترین شعاع دورمه ..... حصار سختیه .... انقدر که خودمم هرچی میکوبم و میزنم نمیتونم ازش بیرون بیام ....... دوست خوب ... تلاش کردی ..... هرچند خیلی جاها اشتباه .... ولی تلاش کردی ...... صبوری کردی ..... خسته شدی ولی خیییییییییلی دیر ..... خیلی دیر ..... من نتونستم..... تلاش کردم ..... ولی نتونستم بشکنم ..... نفرین شده م انگار .....تقدیره انگار ..... یا هر کوفت دیگه ای که مسئولیتو بعد از این همه تلاش از رو شونه هام برمیداره .......... این روزا ...... روزای له شدگی و بی حسی مفرطه ...... و خنده های کششششششششدار و توخاااااااالی ......... و اشکی که هرکاری میکنم درنمیاد ....... به جمع سنگ شدگان خوش اومدی ریحان ......................

اصلا کاری ندارم که هدف آموزشه یا تنبیهه یا چی ...... ولی وقتی روزگار و وقایعش کمر بسته به له کردنت ..... حداقل کاری که میتونی و باید برای خودت انجام بدی اینه که دامن نزنی و بدترش نکنی ...... و در این راستا اولین قدم عدم درخواسته ....... از هیییییچ احدی نباید هییییییچ درخواستی داشت ..... هیچی .... حتی در این حد که کیفمو بگیر شالمو درست کنم!!!!..... هیچ نوع درخواستی از هیچکس .....

امروز حرفایی زده شد پیرامون اینکه آدمها دقیقا از اونایی که دوست دارن فاصله میگیرن و بالعکس ..... نمیدونم کلیت این داستان چقدر درسته .... ولی در مورد من صادقه .... حالا یا ترس از دست دادنشون رو دارم که میخوام خودم پیشدستی کنم و فاصله میگیرم ...... شایدم این ترس ترس از دست دادن نباشه .... ترس از شکست باشه ..... از ترس اینکه یکی که دوستش دارم و برام عزیزه یه روز نره و منو که پشت سرشم نگاه نکنه خودم سریعتر میرم ..... با این تفاوت که زیاد نگاهم به پشت سر میفته .......... احتمال دوم اینه که میترسم از فروریختنشون .... از اینکه در ادامهی حضورم و حضورشون اتفاقاتی بیفته که باعث بشه دوستشون نداشته باشم ...... یا اون تصویری که ازشون ساختم خراب و خرابتر بشه ......... بعد از شکست عظیمم انگار چشمم ترسیده .... فاصله میگیرم ...... آدم مزخرفیم ..... دوست نداشتم در جایگاهی باشم که انقدر فکر کنم و خودمو بیشتر از هرکسی تحلیل کنم ...... اما اینکارو میکنم .... دائما ....... اوناییم که کلا به هیچی فکر نمیکنن زندگیشون میگذره .... گاهی حتی خیلی خیلی بهتر از اونایی که خودشون رو با فکر کردن زجر میدن ...

آدم گاهی برای خودش خیلی مجهول میشه .... نمیفهمه چی درسته و چی غلط .... کجا داره خودشو خر می کنه و کجا حقیقیه ..... کجا تونسته با واقعیتا کنار بیاد و کجا نتونسته و توهمشو داره ...... این روزا گیجم .... انقدر که یکسری قصهها رو بالا پایین میکنم که بفهمم چی بوده و چی شده دارم خل میشم ........ اما یک امر به نظرم بدیهی رسیده .... که برخلاف اونچه که همه از من میبینن و حتی خود ِ من از خودم میدیدم .... من آدم بسیار ترسویی هستم که از قبول مسئولیت بینهایت واهمه دارم ..... و البته این واهمه از ایدهآلگرایی مزخرف و افراطی و احمقانهای سرچشمه میگیره که توهم داشتم بهتر شده .... ولی فقط تونستم روش سرپوش خوشگلی بزارم .... انقدر که خودمم گول بزنه ..... وقتی از یه سری قصهها عبور میکنم و بعد از مدتها بررسیش میبینم چقدر فاجعهآمیز عمل کردم .... و چقدر کودکم .... کودکی که ادای آدمای شجاع رو درمیاره ...... کلی پاشو میکوبه زمین که من میخوام فلان .... و وقتی بهش میدون میدن میترسه و میشینه عقب ........ کز کرده و منتظر واقعهست ...... خوب نیست .... این همه ضعف از یه مدعی خوب نیست ....... مثل آدمیم ک

من اشتباهی که تو پروژهی قزوین داشتم و مدتها بعدش پیداش کردم رو تعمیم دادم به کل زندگیم و دارم تکرارش میکنم!!!..... تمرکز روی ابعاد منفی به قدری که از مثبتها فاصله میگیرم ...... الان هی نشستم جستجو میکنم تو هر چی بوده و هست بخاطر اینکه بفهمم کجاها اشتباه کردم ..... کجاها ضعیفم .... ولی اینم حدی داره ..... داره ضعیفترم میکنه این تمرکز منفی ....... ایدهآلگرایی منفی ..... که باعث میشه حتی از خودتم دلسرد بشی ...... چون توام آدمی ..... و تو هیچ چیز صد در صد نیستی ......... حالا وسط این هاگیر واگیر ...... یه دوستی که خیلیم با هم حرف نمیزنیم ... بخصوص من هیچوقت از خودم نگفتم ..... زنگ زده مشورت میخواد!!!!.... مرد ِگنده!!!.... دربارهی چی؟! .... دربارهی ترس!!!!! اینکه تو زندگیش از همه چی میترسه و با کوچکترین اتفاقی به هیجان میاد ..... البته اینو دیده بودم تو رفتارش .... این که وقتی از ده فرسخی یه ذره صدای چرخ ماشین میاد همچین منو پرت میکنه تو پیادهرو که انگار نزدیک بوده ماشین از روم رد شه!!!!.... خلاصه ...... روم نشد ..... یا شاید نخواستم تصویرشو از خودم بشکنم و ناامیدش کنم

هی نوشتم ..... هی پاك كردم و باز نوشتم ......

پستی كه انقدر پاك بشه و ويرايش بشه به درد نميخوره و نبايد نوشته بشه .....

تولد امسالم نبايد ثبت بشه شايد ......

چون بار تلخيش بيشتر از شيرينيشه ......

فصل من ِ ....

فصل تنفس ....

خوش به حال تجرید ... چون که هرکس رو مدار خودشه ... سردمه ... مثل یک سگ که توی جنگ سگی حس بویائیش رفته باشه از دست عین فیلسوف و سوال این قدر پاپیچم نشو ... خوش به حال تجرید چون که هرکس رو مدار خودشه .... به خیال تو چنار ... گنجشک رو میفهمه؟!... لاکپشت برا میگو جشن تولد میگیره؟!... حاجی لکلک عاشق دختر درنا میشه؟! کبوتر جنازهی پروانه رو توی تابوت میذاره؟! تابستان دنبال روح مگس مرده میگرده؟! به بهار چه که پلنگ سر زا رفته؟! زمستون میشینه و برای جغد دلتنگ تار و سنتور میزنه؟! تو عروسی دو خرس فیل عربی میرقصه؟! گربه کی به خاطر سر و صداش تو نیمه شب از یه پیرمرد تنها که

پاییز میرسد که مرا مبتلا کند .... با رنگهای تازه مرا آشنا کند .... پاییز میرسد که همانند سال ِپیش ... خود را دوباره در دل قالیچه جا کند .... او میرسد که باز هم عاشق کند مرا .... او قول داده به قولش وفا کند ......... فصل ِزندگیه .... لحظههاتون رنگی رنگی و ترکیبش دلچسب و قشنگ ..... این ترکیب طوسی مرده و نارنجی جیغ داره ..... ولی رویهم رفتهش میشه یه زندگی ِ زیبا ...........